Świętość statyczna i dynamiczna…

Mam w ręku książkę Marcina Gutowskiego pt. „Bielmo: co wiedział Jan Paweł II”. Dla porządku dodam inne informacje o publikacji: Wydawnictwo Agora, Warszawa 2022, stronic łącznie 227. I jeszcze: wcześniej w stacjach TVN pojawiły się o treściach poruszanych w tej książce reportaże.

Przeciętny konserwatywny katolik raczej dokładnie z tych racji odrzuci tę książkę. No ale ja chyba nie jestem przeciętny, nieprawdaż? Przeczytałem, wiara mi nie zachwiała się nawet o milimetr, ale problemy do rozwiązania pozostały ogromne.

Marcin Gutowski (ur. 1983) ukończył dziennikarstwo na Wydziale Teologicznym (sic!) Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Pracę magisterską, obronioną w 2007 roku, poświęcił analizie felietonów Ryszarda Legutki (tak, tak!) w „Życiu”. Do 2017 roku związany był z „Programem III Polskiego Radia”, a potem ze stacjami TVN. Ma na swym koncie kilka książek, m.in. „Święta Ziemia: opowieści z Izraela i Palestyny” (2015). Czy jest nadal wierzący? Wydaje się, że tak, choć on sam jasno nie chce tego zdeklarować. Mam jednak wrażenie, że w porównaniu z dniem, kiedy uczestniczył on ze wzruszeniem w uroczystościach pogrzebowych Jana Pawła II w Rzymie, jest to wiara już dzisiaj mocno naruszona.

Książka „Bielmo” w sposób wystarczająco uzasadniony pokazuje parę spraw. Że, po pierwsze, papież Jan Paweł II wiedział o negatywnym zachowaniu niektórych ważnych osobistości kościelnych, ale w wielu sytuacjach nie stanowiło to przeszkody w ich awansie na wyższe stanowisko. Że, po drugie, nigdy z własnej inicjatywy nie spotkał się o ofiarami przestępstw seksualnych, aczkolwiek po naświetlaniu niektórych przypadków przez media światowe zainicjował pewne działania na tym polu. I że po trzecie, bardzo spieszono się w Watykanie, głównie za sprawą polskiego otoczenia Papieża, z jego procesem beatyfikacyjnym (i kanonizacyjnym).

Ta druga sprawa wydaje się najgorsza. Bo tu możemy mieć do czynienia z jakimś uszczerbkiem na papieskiej empatii. Świętość to inaczej osiągnięcie heroiczności w cnotach miłości Boga i bliźniego, szczególnie wobec skrzywdzonych. Pierwsza sprawa pozornie jest na tyle prosta, że można Papieżowi praktycznie pozostawić możliwość dokonywania kościelnych nominacji w sposób nieskrępowany. No ale co, jeśli taka pozbawiona kontroli strategia podtrzymywała lub stwarzała strukturę zła w Kościele? Trzecia sprawa może być najłatwiejsza do wyjaśnienia, albowiem beatyfikacja to dzieło papieża Benedykta XVI (Niemca), a kanonizacja – papieża Franciszka (Argentyńczyka). Tyle że wskutek pośpiechu powstał raczej posągowy obraz Jana Pawła II jako człowieka wolnego zupełnie od jakichkolwiek niedoskonałości. Tymczasem każdy święty ma także niedoskonałości, a doskonałość w miłości Boga i bliźniego zdobywa on dynamicznie przez całe życie, niejednokrotnie w duchowej walce. I właśnie takim świętym był i jest faktycznie Jan Paweł II.

Tyle o książce. Nie chcę jej streszczać. Zachęcam do lektury. Także do ewentualnego zanegowania tez, bo ja nie jestem w stanie tego dokonać.

Na marginesie jednak kilka moich wniosków przeniesionych w realia Kościoła Łomżyńskiego. Nikt w nim nie jest doskonały, to po pierwsze. W decyzjach personalnych musi być odpowiedzialna przezroczystość, to po drugie. Hierarchia powinna w różnych sprawach synodalnie zasięgać opinii szerszych gremiów Ludu Bożego, w tym także świeckich.

W ramach ilustracji tzw. „sprawa zambrowska nr 1”. Bo „sprawą zambrowską nr 2” jest słynny „bumerang” z Tabędza do Zambrowa i z powrotem. Otóż, w 2018 roku Biskup Diecezjalny odwołuje z urzędu proboszcza parafii Trójcy Przenajświętszej chorego księdza (już dziś świętej pamięci). Na wakujący urząd zostaje nominowany proboszcz z parafii Kołaki Kościelne, czyli rodzinnej parafii biskupiego Kapelana. Poza tym nowy proboszcz zambrowski pochodzi z samego Zambrowa, co wzbudza zdziwienie w środowisku kapłańskim. Niemal od samego początku księża i świeccy (także parafianie) mają „przecieki”, że nowy proboszcz chce jak najszybciej wyemigrować za granicę i ma na to „zielone światło” od Pasterza. I rzeczywiście, po dwóch latach tak się dzieje, przestaje być proboszczem w Zambrowie. Dziś rocznik diecezjalny podaje jedynie adres jego prywatnego mieszkania w tym mieście. W jakim zatem celu awansowano go na tak dużą parafię, skoro zakładano od początku, że będzie w niej tylko przejściowo? Czy liczyło się wówczas w ogóle dobro parafian, opinia księży i jakakolwiek strategia duszpasterska nowego proboszcza? Co było faktycznym powodem tej dziwnej nominacji? Czy ktoś tę sprawę wyjaśni teraz uczciwie do końca, by przeciąć wszelkie nieprzyjemne spekulacje, a zwłaszcza plotki? Szczęść Boże.