Partia kanapowa?

Krajowe media donoszą, że „pokłócona prawica nie jest już w stanie zarządzać państwem”. Solidarna Polska wciąż twardo mówi „nie” w sprawie ratyfikacji unijnego funduszu odbudowy, projektowi, który ma przynieść Polsce kilkadziesiąt miliardów euro ze wspólnego zadłużenia Unii Europejskiej.

Nie jest dobrze, kiedy najsilniejsza partia w Zjednoczonej Prawicy musi uciekać się do wybiegów, by oszukać swojego koalicjanta i przepchnąć tak ważną dla kraju ustawę. Tym wybiegiem ma być rzekomo przeprowadzenie procedury z zastosowaniem tzw. „małej ratyfikacji” a to by oznaczało przesłanie projektu rządu bezpośrednio do prezydenta, bez udziału parlamentu. Dopuszczenie tego pomysłu jest na dzień dzisiejszy różnie oceniane przez prawników konstytucjonalistów.

Pozwalam sobie przypomnieć, że szef Solidarnej Polski już raz swoimi politycznymi kaprysami został zepchnięty na margines. Było to dokładnie w 2008 roku, kiedy szef Prawa i Sprawiedliwości powiedział dość. Historia zatoczyła koło. Zbigniew Ziobro ponownie poczuł się mocny, stawia warunki zaporowe, walczy o władzę torpedując zamierzenia swoich koalicjantów. Jakby zupełnie nie brał pod uwagę, że nerwy prezesowi PiS mogą puścić i Zbigniew Ziobro po raz drugi zostanie odstawiony w polityczny niebyt. Walka polityczna oparta wyłącznie na zasadach stawiania warunków zaporowych niekoniecznie musi zakończyć się sukcesem.

Solidarna Polska i Zbigniew Ziobro zawdzięczają swoją obecną pozycję wyłącznie Jarosławowi Kaczyńskiemu. Nie posiada na tyle silnego zaplecza, by odgrywać dużą rolę w polityce samodzielnie. Wystarczy zabrać panu Ziobrze tekę ministra sprawiedliwości, a to ugrupowanie z automatu stanie się partią kanapową. Pogląd mój potwierdzają najnowsze sondaże notowań partii politycznych /ok. 2% poparcia/.

Podobnie ma się rzecz z Solidarną Polską w Łomży. Swoją pozycję na scenie politycznej w mieście nad Narwią zawdzięcza wyłącznie prezydentowi Mariuszowi Chrzanowskiemu. Jej znaczenie nie jest oparte na zapleczu, które stanowiłoby siłę. Wystarczyłoby, że prezydent Chrzanowski dymisjonuje swojego zastępcę, szefa struktur tego ugrupowania, i Solidarna Polska przestałaby odgrywać jakąkolwiek rolę, stałaby się partią kanapową w pełni tego zwrotu znaczenia.

Powyższe oznacza, że siła Solidarnej Polski na arenie krajowej zależy od prezesa Jarosława Kaczyńskiego, a siła tego ugrupowania w Łomży od prezydenta Mariusza Chrzanowskiego. Zarówno wola jednego, jak i drugiego jest w stanie jednym podpisem sprowadzić Solidarną Polskę do poziomu niewiele znaczącego ugrupowania. Jak wspomniałem wyżej, ten byt polityczny jest w tej chwili wrzaskliwy, ale zapędy jej szefa mogą doprowadzić do powtórki z historii i wysadzić go na obrzeża wielkiej polityki na parę kolejnych lat, kto wie czy nie na zawsze.

Wydarzenia, mające miejsce od wielu miesięcy wskazują, że Zbigniew Ziobro nie jest sprawnym politykiem swoją wiedzą, nie posiadł sztuki dyplomacji, nie ma potrzebnej w tej branży charyzmy. Chcieć władzy, to zdecydowanie za mało. Jego jedyną siłą jest teka ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego. Rozwiązania siłowe, jakich często bardzo czytelnie się chwyta mogą odnieść odwrotny skutek od zamierzonego. Pogląd, że pan Ziobro trzyma swoich koalicjantów w garści wiedzą na ich temat jest mocno przejaskrawiony. Pozdrawiam Czytelników.